0

Het mooiste sterretje aan de hemel

Ik kan er nog steeds niet over praten zonder dat ik een brok in mijn keel krijg of waterige ogen krijg. En ook al kan ik nog uren over haar praten, het gemis is groot – erg groot.

Chiyo is niet meer onder ons. Ze is nu het mooiste sterretje aan de hemel die we elke avond kunnen zien.

Een ontstoken oogje

In augustus vorig jaar kreeg ze een ontstoken oogje. We moesten dagelijks een aantal keren zalven en ze moest een kap om. Daardoor kon ze niet meer aan haar pootjes sabbelen, een gewoonte die ze altijd had en die wij er maar niet uit kregen. Het was niet heel erg, maar het maakte haar rustig. Het was iets wat ze waarschijnlijk al deed voordat we haar hadden.

Na een weekje was het ontstoken oogje weg, maar het was alsof er bij Chiyo een knop was omgegaan in dat hoofdje van haar. Ze kreeg overal jeuk. Niet alleen haar ogen, maar haar oksels, haar pootjes, haar zijkant – alles.

Terwijl ze zo goed vooruit ging, voelde het alsof we nu duizend stappen terug hadden gedaan.

De kap kon niet meer af zonder dat ze zich tot bloedens toe open krabde. Ze raakte geïrriteerd, had constant jeuk en niks hielp. Douchen met speciale shampoo hielp niet, alternatieve geneesmiddelen niet, een middel tegen jeuk niet en zelf prednison niet. We hebben duizend verschillende soorten voer geprobeerd om te onderzoeken of ze ergens allergisch voor was. Zelfs de dierenarts wist het niet meer.

We hebben het uitgehouden tot januari dit jaar. Toen viel bij ons het kwartje dat ze er vreselijk uit zag, er was niks meer over van dat blije hondje die er zo boven op gekomen was. Ze was niet meer vrolijk, ze was niet meer blij en speels. Spelen wilde ze niet meer, ze lag hele dagen op de bank, een stukje wandelen boeide haar niet meer, ze zat niet meer lekker in haar vel. Op een gegeven moment vond ze eten ook niet meer interessant en moesten we haar aansporen om haar favoriete maaltijd op te eten.

Voor ons was dat de reden om er helaas een punt achter te zetten. We hebben hier lang over nagedacht, misschien wel te lang. Maar ze was klaar, ze was moe, haar achtergrond had haar ingehaald. Ze was haar wil om te leven kwijt.

En ook al ging het in het begin niet makkelijk en het was het een super grote uitdaging. Het was een mooie ervaring en nu een mooie herinnering. We missen haar nog steeds. En ook al is het 6 maanden geleden, het gemis wordt er niet minder om.

Ik mis de mooi-weer-wandelingen, het gesnurk naast mij, haar gekke momenten, hoe ze geweldig kon spelen, haar geblaf en gejank als ze wat lekkers wilde. Die blik in haar ogen als ze weer eens liep te bedelen om eten. En dat ze ons heel aandacht kon bekijken als wij aan het koken waren. De laatste maanden had ik mijn handen vol aan haar. Het douchen, zalven van de ogen, haar verzorgen, en nu voelen mijn handen leeg aan.

De hemel heeft er weer een mooi sterretje bij.

13087828_10209635568431968_390912502379537782_nWat ik nu met dit blog ga doen? Ik heb nog geen idee…
Advertenties
0

Krulstaarten Wandeling

Afgelopen zondag was het eindelijk zo ver! De wandeling in Drenthe met Akita’s en Shiba’s. Natuurlijk wilde wij ook heel graag mee met Chiyo. Het was ongeveer een uurtje lopen, wat met een grote groep veel langer werd. Met Chiyo’s artrose ging een uurtje nog net. Af en toe even uitrusten en behoorlijk kwijlen tijdens het hijgen — heerlijk! Maar het was onwijs gezellig en de honden waren allemaal stuk voor stuk prachtig en ontzettend lief!

0

Nog meer stappen vooruit

Chiyo gaat sinds een paar maanden met enorme stappen voor uit. Ze plast en poept bijna dagelijks (buiten), ze heeft amper paniek aanvallen en hebben uiteindelijk zelfs haar bench weggehaald! Waarom? Omdat ze bench nooit meer gebruikte en de katten er liever gebruik van maakten. Ze lag veel liever op een kussentje buiten de bench. En omdat wij haar er nooit in opsloten, hebben we hem toch maar weggehaald.

IMG_8506

Ineens hebben wij weer wat ruimte in de woonkamer! Het was toch even wennen voor haar, dat de bench weg was, maar uiteindelijk ligt ze veel liever op haar kussentje — zonder bench.

Zelfs naar honden en mensen toe is ze nieuwsgieriger. Ze laat zich aaien (deed ze daarvoor ook al), maar zoekt nu ook zelf de aandacht op bij mens en dier. Onze katten vind ze toch nog een beetje eng, maar ook dat gaat steeds beter! Maar ook in de nacht gaat het goed. Geen gehuil meer en we kunnen deuren gewoon open laten nu we weten dat ze het toch niet meer binnen doet. En ze zoekt de katten ook niet meer zelf op om aandacht — want die halen toch uit. Zo héél af en toe is het zelfs neusje-neusje met de poezen!

IMG_8888

0

Een Gekke Hond

Heel af en toe heeft Chiyo haar gekke moment. Een moment waarbij ze als een idioot heen en weer rent, blaft, gromt, in de lucht hapt, achter haar staart aan gaat of achter een speeltje aan gaat. Vaak zijn de katten ook de dupe, maar die weten dan dat ze hoog moeten gaan zitten.

Chiyo's gekke uurtje...

Chiyo’s gekke uurtje…

De reden dat ze die gekke momenten heeft? Mevrouw wil naar buiten en moet poepen! Tja, dat is ook een manier om iets duidelijk maken…

0

Een Ander Hondje

Vandaag kwam ik een foto tegen van Chiyo die wij begin september van haar gemaakt hebben. Wij hebben haar nu ongeveer een klein half jaar, en ze is er zo erg op vooruit gegaan! Chiyo is zo veranderd! Lichamelijk, maar vooral ook mentaal. Ze is niet meer het hondje wat wij geadopteerd hebben, ze is geen verlegen klein, mager hondje meer met een hele slechte vacht.

Een Metamorfose

Chiyo is een heel ander hondje geworden! Toen ik vanmiddag die oude foto van haar terug zag, schrok ik wel even. Wat was ze een scharminkeltje, en wat was haar vacht slecht! Ik weet dat asiels het onwijs druk hebben met al hun dieren en nieuwe herplaatsers, maar ze zag er echt niet uit!

IMG_6513

September 2014.

Gelukkig gaat ze met grote vooruit sinds ze gesteriliseerd is. We bouwen langzaam de clomicalm af, en ze krijgt beter voer. Ze plast en poept vaker buiten (en gelukkig nog steeds niet binnen), ze speelt leuker met andere honden en is nieuwsgierig naar alles en iedereen. Ze is onwijs alert en altijd blij als wij weer thuis zijn.

Zelfs het alleen thuis zijn is geen probleem meer voor haar. Ze wil graag spelen met ons of alleen. Chiyo is zelfs ondeugender geworden en kan af en toe behoorlijk brutaal doen! Van dat verlegen hondje is echt niets meer van terug te zien. En dat in een half jaar tijd. Dat vind ik toch best wel knap.

Januarie 2015.

Januarie 2015.

In het begin heeft ze ons flink uitgeprobeerd, ze had immers ook nooit wat van de wereld gezien in de 9 jaar dat ze als broodfokteef moest “werken”. Had ze überhaupt ooit liefde gekend? Nee, waarschijnlijk niet. Zelfs dat moest ze leren! Maar ze doet het zo goed!

0

De Shiba Scream

Iets waar niet alle Shiba-baasjes-to-be bij stil staan is dat Shiba Inu’s kunnne gillen. En dit is niet zomaar janken of blaffen. Dit is echt gillen. Chiyo doet het ook soms, als ze iets niet wil (bijvoorbeeld als ze in een dichte bench zit) of als ze juist heel enthousiast is. Maar ook als ze pijn heeft. Het gegil (zeg maar gerust krijsen) kan spiegels en glas breken en gaat echt door merg en been.

Een voorbeeld…

Zo ging dat afgelopen maandag bij de dierenarts ook. We kwamen daar eigenlijk voor controle van haar buikwond. Het is genezen en het zag er onwijs goed uit. Maar het viel ons op dat Chiyo ook vaak aan haar kapotte oortje krabde. Dus de dierenarts wilde graag even kijken!

IMG_6706

Wat volgde was te vergelijken met wat je zag in het filmpje. De dierenarts keek nog niet eens in haar oortje of ze begon al met gillen. Uiteindelijke kreeg ze een muilkorf om omdat ze bang was dat ze zou bijten. Ze bijt niet, maar ze wilden toch voorzorgsmaatregelen nemen. We hadden haar met vier personen vast en ik weet zeker dat ze buiten te horen was ondanks dat ze een muilkorf om had. En raad eens? Er was niks aan de hand met haar oor…

Toen we de behandel kamer uit liepen keken de mensen ons geschrokken en nieuwsgierig aan. In de auto hebben wij wat na gelachen. Wat een gekke hond..!

0

Een Hele Andere Hond

Gister middag zijn wij met Chiyo naar mijn ouders gereden. Zij wonen in een dorpje en daar was het vuurwerk wat minder dan bij ons in de wijk. We bleven daar even een kopje koffie drinken om te kijken hoe Chiyo het bij hun deed…

Ondanks dat er af en toe nog wel vuurwerk was deed Chiyo heel anders dat hoe ze bij ons thuis deed. Ze ging op haar kussen liggen die wij voor hadden meegenomen en bleef rustig liggen zonder op te staan en te janken na elke knal.

Gelukkig is Amy (de hond van mijn ouders) dol op Chiyo. Ze wil graag spelen en donderjagen. Maar Chiyo is niet zo dol op die drukte. Af en toe snauwt ze even om Amy te vertellen dat ze met rust gelaten wil worden en gelukkig luistert Amy. Maar als Chiyo begint te huilen te trillen van paniek komt Amy snel aangehuppeld. Snuffelt aan haar, is voorzichtig en rustig. Alsof ze Chiyo wil vertellen: Wat doe je nou? Er is niks aan de hand. Amy zelf is vrij rustig onder het vuurwerk. Naar enorme harde knallen blaft ze en ze wil graag zien waar het weg komt, maar verder doet ze er weinig mee.

Amy en Chiyo afgelopen zomer.

Amy en Chiyo afgelopen zomer.

Wij zijn heel even weg geweest en hebben Chiyo alleen gelaten bij mijn ouders. Ze heeft zelfs buiten geplast en gepoept! Iets wat ze het liefst maar op een plekje doet, en dat is op het grasveldje tegen over ons. Mijn ouders hadden wel een hand vol aan haar. Ze zijn koppige terriërs gewend, maar een Shiba Inu is heel anders koppig. Ze is je vaak een stapje voor en is slim. En als ze iets wil, dan gaat ze er ook echt voor.

Aan het einde van de avond werd ze onrustiger, de knallen werden harder en rond 24:00 hebben wij haar aan de riem gedaan. Chiyo wist niet waar ze het laten moest of wat ze met die angst aan moest. Ze was nat van het zweet en haar pootjes nat van haar kwijl. Ze trilde als een gek en haar ogen stonden groot en angstig in haar gezicht.

Na een lange nacht, nu lekker niks doen.

Na een lange nacht, nu lekker niks doen.

Gelukkig was het na een half uur een stuk rustiger en lag ze te trillen in een hoekje van de keuken. Om 01:00 zijn we uiteindelijk naar huis gegaan. Ze was moe van alle stress en ook wij waren moe van alles. Om 04:00 was het helemaal stil en vandaag is het behoorlijk rustig qua vuurwerk.

Af en toe een knalletje waar ze toch nog van schrikt. Ik heb haar al uit de kattenbakken moeten halen omdat ze daar soms van angst in gaat zitten. Ze had kattenkorrels tussen haar tenen en in haar ogen en haar neus was wit. Wat een gezicht!

Maar gelukkig hebben wij het overleefd!

Wij wensen iedereen de beste wensen voor 2015! Maak er een mooi jaar van!